Noir cmi

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในไลฟ์บาร์นี้ก็รู้ได้เลยว่าร้านนี้จริงจังกับ “เสียง” มากแค่ไหน มันไม่ได้ดึงดูดด้วยการตกแต่งที่หวือหวา แต่ใช้โทนมืดและนิ่งเพื่อพาความสนใจกลับไปที่ดนตรีเอง ความตึงเล็ก ๆ ที่ปนความคาดหวังนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนโชว์จะเริ่มด้วยซ้ำ ทั้งห้องเหมือนถูกจูนไว้เพื่อแจ๊สโดยเฉพาะ เครื่องดนตรีมีพื้นที่หายใจ รายละเอียดเล็ก ๆ ไม่ถูกกลบหายไปกับเสียงรอบข้าง และไม่ว่าคุณจะนั่งมุมไหน ลมหายใจของนักดนตรีหรือแรงสั่นเล็ก ๆ ของเครื่องดนตรีก็ยังส่งมาถึงได้ค่อนข้างชัด ไลน์อัปส่วนใหญ่เป็นนักดนตรีท้องถิ่นฝีมือดี และถึงแนวเพลงจะขยับไปบ้าง ระดับการดื่มด่ำก็ยังสูงอยู่เหมือนเดิม ระยะห่างระหว่างเวทีกับคนดูใกล้พอให้รับพลังของนักดนตรีได้ตรง ๆ แต่ก็ไม่ใกล้จนกดดัน ผู้ชมเองก็มีมารยาทค่อนข้างดีไลฟ์บาร์นี้จึงมักเต็มไปด้วยเสียงปรบมือจริงใจหลังเพลงจบ มากกว่าจะเป็นบทสนทนาเสียงดัง ถ้าคุณอยากมีค่ำคืนที่จมอยู่กับดนตรีจริง ๆ บรรยากาศแบบนี้มีคุณค่ามาก อย่างไรก็ตาม เรื่องที่นั่งและความสบายอาจต้องใช้ความอดทนอยู่บ้าง ที่นั่งที่มองเห็นเวทีชัดมีจำกัด และที่นั่งบาร์ก็มักทำให้ต้องบิดตัวเวลาจะดูโชว์ เนื่องจากร้านไม่ได้กว้างมาก ถ้ามาถึงพอดีเวลาแสดง โอกาสที่จะได้มุมนั่งที่มองเห็นไม่เต็มก็มีสูง ช่วงเวลาฮิต ๆ ระยะห่างระหว่างที่นั่งยังอาจรู้สึกแคบขึ้น จนต้องยอมแลกความสบายกับพลังของห้องที่แน่นขึ้นไปด้วย ราคาเครื่องดื่มก็นับว่าพรีเมียมชัดเจนเมื่อเทียบกับมาตรฐานเชียงใหม่ ซึ่งสุดท้ายก็คือการจ่ายให้กับคุณภาพของพื้นที่และฝีมือบนเวทีนั่นเอง ถ้าคุณให้ความสำคัญกับเนื้อเสียง ความลึก และรายละเอียดของการเล่น มากกว่าความหวือหวาแบบโชว์หรือบรรยากาศปาร์ตี้พื้นที่นี้เหมาะมาก จะมาคนเดียวพร้อมค็อกเทลสักแก้ว หรือมากับเพื่อนที่ตั้งใจฟังจริง ๆ ก็เข้ากันได้ดี เพียงแต่บางที่นั่งไม่มีพนักพิง และเก้าอี้ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้สบายมากสำหรับการนั่งยาว ๆ ดังนั้นถ้าคุณคาดหวังความผ่อนคลายแบบโซฟาอาจรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง ถึงอย่างนั้น ประสบการณ์เสียงแบบมีมิติที่ระบบนี้สร้างขึ้นก็ทรงพลังพอจะทำให้ความไม่สะดวกเล็ก ๆ เหล่านั้นจางหายไปได้ง่าย